การยื่นริมฝีปากไปข้างหน้าคงนึกภาพได้ง่าย แล้วนึกภาพการ “ม้วนเข้า” ออกไหม?

ในแบบฝึกนี้ “ม้วนเข้า” คือพับริมฝีปากบนและล่างเข้าคลุมฟันดังภาพด้านล่าง ขณะออกเสียงริมฝีปากทั้งสองไม่แตะกัน

ถ้าม้วนริมฝีปากเข้าได้ยาก ให้ใช้นิ้วช่วยดันริมฝีปากบนและล่างเข้าไปในปากก่อน แล้วลองออกเสียงในท่านั้น

เมื่อคุ้นกับรูปปากที่ใช้นิ้วช่วยแล้ว ให้ค่อย ๆ ปล่อยนิ้ว ฝึกจนรักษารูปปากได้โดยไม่ใช้มือ

ไม่ต้องรีบร้อนนะ

ที่ทำได้ยากเพราะที่ผ่านมาใช้กล้ามเนื้อที่ดึงริมฝีปากกลับสู่รูปเดิมช่วยทำให้เสียงนิ่ง หรือพูดให้ตรงคือยึดเสียงไว้ ทั้งที่ส่วนต่าง ๆ ในคอควรสร้างเสียงได้เอง ริมฝีปากกลับมีนิสัยเข้ามาช่วยเกินจำเป็น เหมือนคิดว่า “คอทำเองไม่ได้ ฉันต้องช่วย!” และทำให้การพัฒนาเส้นเสียงหยุดไปด้วย

เมื่อฝึกซ้ำ ๆ จะควบคุมคอกับริมฝีปากแยกจากกันได้ จึงค่อย ๆ ฝึกไป ความสามารถเดิมในคอที่อ่อนลงจากการแทรกแซงจะค่อย ๆ กลับมา ลองม้วนริมฝีปากเข้าแล้วแยกเสียงหนาแบบกู เสียงบางแบบปา และเสียงกลางแบบโชกิ