ช่วยสร้างพื้นฐานเพื่อขยายช่วงเสียงและสร้างเสียงที่ก้องชัด

เป็นส่วนที่สำคัญมาก จึงฝึกซ้ำ ๆ กันนะ!

รู้ไหมว่าเสียงเกิดขึ้นได้อย่างไร?

ส่วนรูปตัว V ในภาพด้านล่างคือเส้นเสียง มีขนาดประมาณ 2 ซม.

ใช่ ดังนั้นแม้ขยับเพียงเล็กน้อยก็สร้างเสียงได้หลากหลาย

เมื่อลมพยายามผ่านช่องระหว่างเส้นเสียงที่ปิด กระแสลมทำให้เส้นเสียงกระทบกันอย่างรวดเร็วคล้ายปรบมือซ้ำ ๆ จังหวะเสียงที่เกิดขึ้นนี้คือสิ่งที่เราเรียกว่าเสียงพูด

มีคำถามหนึ่งข้อ แท่นแท้น!

สำหรับเสียงผู้ชายทั่วไป โน้ตสูงสุดของเพลงอย่าง “Love so sweet” ของ Arashi, “Lemon” ของ Kenshi Yonezu และ “Christmas Song” ของ back number ถือว่าสูงและยากมาก คือโน้ต A4 หรือ hiA แล้วเส้นเสียงต้องกระทบกันกี่ครั้งต่อวินาทีจึงจะสร้างโน้ต A สูงนี้ได้?

คำตอบคือ… รัวกลอง…

ประมาณ 440 ครั้งต่อวินาที!

ใช่ ถูกต้อง!

เสียงสูงต้องให้เส้นเสียงเคลื่อนไหวต่อวินาทีถี่กว่าเสียงต่ำ

ก็เป็นวิธีหนึ่ง แต่จะเกิดปัญหาต่าง ๆ ตามมาอย่างรวดเร็ว…

ในทางทฤษฎี การเป่าลมแรงอาจทำให้เกิดเสียงสูงได้ชั่วครู่ แต่คอ ขากรรไกร และส่วนอื่น ๆ จะเกร็งมากเพื่อประคองเส้นเสียงไม่ให้รับแรงลมเกินไป จึงต้องใช้สภาวะบีบคอที่เหนื่อยมาก หากทำต่อเนื่องอาจเกิดปัญหาช่วงเสียงไม่ขยาย เสียงแหบ อ่อนล้ามาก สภาพเสียงไม่คงที่ ตุ่มหรือโพลิปที่เส้นเสียง และปัญหาอื่น ๆ

ดังนั้น การร้องสูงจึงควรเตรียมลมปริมาณน้อยและระดับการปิดของเส้นเสียงที่ทำงานได้ด้วยลมน้อย แทนการใช้ลมจำนวนมาก

มาฝึกแยกเสียง 3 แบบกัน: (1) เสียงกร้านแตก ๆ เรียกว่ากู (2) เสียงที่มีลมรั่วมาก เรียกว่าปา และ (3) เสียงกึ่งกลางระหว่างสองแบบ เรียกว่าโชกิ

เสียงเหล่านี้แสดงสภาวะ: (1) กู: ปิดแน่นโดยใช้หลายส่วนรวมทั้งเส้นเสียง (2) ปา: ปิดเบามากจนเส้นเสียงเกือบแค่แตะกัน (3) โชกิ: ระดับการปิดกึ่งกลางระหว่างกูกับปา โดยใช้ส่วนอื่นนอกจากเส้นเสียงให้น้อยที่สุด

การแยกเสียงเหล่านี้ช่วยสร้างพื้นฐานมิกซ์วอยซ์* เพื่อร้องได้สบายในช่วงเสียงกว้าง

เพื่อให้เส้นเสียงปิดแน่น ให้กลั้นหายใจสั้น ๆ แล้วออกเสียงโดยคงการปิดแน่นไว้ ลักษณะเสียงจะมีความคมและสั่นซ่า เคล็ดลับคืออย่าปล่อยลมมากเกินไป หากทำยาก ลองผ่อนลมออกจนหมดแล้วใช้วิธีเดิมโดยไม่สูดเข้าใหม่ หรือหลังผ่อนลมหมด ให้แบ่งเสียง “เอะ เอะ เอะ” สั้น ๆ เพื่อหาเสียงสั่นซ่า

ผ่อนลมออกแล้วเติมเสียงเพียงเล็กน้อย รักษาเสียงลมรั่วคล้ายกระซิบ ลองใช้แรงให้น้อยที่สุด

เมื่อเติมเสียงลงในลมที่ผ่อนออก ระวังอย่าให้เสียงลมรั่วหายไป

ขณะออกเสียงกู ลองยิ้มอย่างมีความสุขจริง ๆ เสียงจะเปลี่ยนไปทางโชกิ นึกถึงอาหาร คน หรือสัตว์ที่ชอบให้ยิ้มออกมา การยิ้มตามมารยาทหรือยกแค่มุมปากทำให้เสียงเปลี่ยนได้ยาก โชกิจะกลมมนขึ้น คล้ายตัดความสั่นซ่าของกูออก ฝึกแยกกู โชกิ และปาที่ระดับเสียงเดียวกัน

ถ้าโชกิยาก ตอนนี้เล็งเสียงกึ่งกลางระหว่างกูกับปาก็พอ เมื่อควบคุมส่วนอื่นได้ดีขึ้น การแทรกแซงที่ไม่ต้องการก็จะลดลงด้วย ไม่ต้องกังวล หลักสูตรขั้นสูงที่วางแผนเพิ่มในอนาคตจะมีแบบฝึกโชกิโดยเฉพาะเพื่อแยกการเคลื่อนไหวของเส้นเสียงเทียม

ลองออกเสียงเลียนแบบตัวอย่างเสียงนะ